Vandalisme op het Zuid in Antwerpen

We zijn ongeveer 2 weken verder na de overval en mijn portefeuille is helaas niet terug opgedoken. Vandaag dacht ik een nieuwe identiteitskaart, rijbewijs en SIS-kaart te gaan aanvragen. Nu kom ik vanmiddag bij mijn fiets die voor de deur tegen een boom staat en bemerk dat zowel de achterste als de voorste remkabel is doorgesneden. Ook de voor en achterband zijn kapot. En de bidonhouder is volledig afgebroken. Aan elke boom hier in de straat hangt wel een fiets en enkel mijn fiets is vernield. Het kan toeval zijn maar ik vind het toch wel heel erg vreemd …

Gewelddadige overval aan de Scheldekaaien in Antwerpen

Het is half zes ’s morgens als ik dit schrijf, de laatste week slaap ik slecht en word ik regelmatig ’s nachts wakker. In mijn hoofd speelt zich dan het hele voorval van vorige week woensdag af:

Een vriendin kwam ’s avonds op bezoek en we gingen samen iets drinken in het centrum van Antwerpen. Het begon serieus te regenen en we bleven hangen. Tussen de buien door, rond een uur of elf, bracht ik haar terug naar haar auto die geparkeerd stond aan de Scheldekaaien, aan de achterkant van Antwerpen miniatuurstad op het Zuid. Daar werd ik brutaal bij de keel gegrepen door een Noordafrikaan (volledig in het wit met opvallende witte pet, iemand met kickbox ervaring, dat was wel duidelijk) die mijn geld eistte. Meer details ga ik hier niet vertellen, ik wil er geen sensatieverhaal van maken.

Dat gebeurde op 100m van mijn deur, op een plaats waar ik me tot dan altijd thuis en veilig voelde. Waar ik tijdens diezelfde dag nog rustig een boek zat te lezen. Waar ik regelmatig passeerde als ik ’s avonds een wandeling langs de Schelde maakte. Waar vrienden al is durven parkeren als ze op bezoek komen. Nu vermijd ik die plek, ’s avonds heb ik het nog niet gedurfd om alleen buiten te komen en zelfs tijdens de dag voel ik me niet meer 100% op mijn gemak in deze buurt.

Met de laatste Sinksenfoor had ik al een degout gekregen van het Zuid. Zatte kloten die voor je neus staan pissen op straat of in de portalen en tegen voordeuren en garages. Of die je fiets molesteren in het voorbij gaan, ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Marginaal volk dat hier rondliep, niet te schatten.

De boodschap is nu echt wel duidelijk: verhuizen! Rationeel weet ik ook wel dat dit op een ander kan gebeuren, het is gewoon brute pech hebben maar gevoelsmatig …

FolKlof dansfeest in De Roma & Issa Sow in ‘t Ey

Het was me een weekend. Zaterdag was ik – voor mijn doen – al vroeg wakker. Eerst de was en plas gedaan — letterlijk — en wat zaken die al weken waren blijven liggen. Buiten scheen volop het zonnetje en op zo’n momenten knaagt het dat ik geen terrasje heb waar ik ’s morgens kan ontbijten of een boekje kan lezen. Mijn appartementje is ook klein en staat véél te vol. Ik krijg er meer en meer een claustrofobisch gevoel, alsof de muren op je afkomen. Ik hou van grote ruimtes met niet te veel in. Het hoeft niet clean en minimalistisch zijn zoals in de boekskes. Het mag gerust gezien worden dat er in geleefd wordt.

Ik kreeg me zaterdag ook niet bewogen om buiten te komen of om op de fiets te springen. Een fietstochtje naar Park Spoord Noord, waar dit weekend het 2e deel van het park feestelijk werd geopend, leek me anders heel leuk. Ik had mezelf die moment graag een stevige sjot onder mijn kont gegeven maar dat lukte me niet. Uiteindelijk heb ik mezelf toch op de fiets gekregen om … enkele boodschappen te doen. Terug thuis werd ik geconfronteerd met de afwas, het stof en de kruimels op de grond, … en ben ik daaraan begonnen. Met het idee dat ik de rest van het weekend enkel nog leuke dingen zou doen. Nu is poetsen echt niet mijn ding en ga ik er behoorlijk van in de stress. Zeker – en hier ben ik weer – op zo’n klein appartement waar alles in de weg staat. Dat heeft tot een heel eind in de avond geduurd voordat de spanning volledig uit mijn lijf was. ’s Avonds was ik eerst met enkele vrienden gaan eten in Borgerhout voordat we naar het Folklof feest in de Roma trokken en ik was blij dat we de dansinitiatie hadden meegepikt zodat ik de nodige tijd had om te ontladen.

Het Folklof feest was subliem. De Roma vormt natuurlijk een prachtige setting voor zo’n bal en daarnaast was er de wondermooie muziek van het Folklof Orchestra met het virtuose vioolspel van Wouter Vandenabeele en de hemelse stem van Elly Aerden. Ze speelden niet enkel folk zoals de naam zou doen vermoeden maar ook passionele tango’s, zwoele rumba’s, … Afwisseling dus! Voor de eerste keer viel het mezelf op dat ik met véél meer gevoel danste, tot nu danste ik nog heel mechanisch met onbekende danspartners vond ik voor me zelf. Dat gaf mijn zelfvertrouwen een fameuze boost. Zo van we zijn op de goeie weg (maar we hebben nog een lange weg af te leggen). De muziek leende zich daar ook perfect toe. Wie denkt dat dansen enkel vast afgesproken pasjes zetten is, heeft het helemaal mis. Het zou maar saai zijn. Dansen doe je met gevoel. En communicatie met je partner is daarbij héél belangrijk en vind ik zelf enorm boeiend. Na een korte en me wat tegenvallende wereldmuziek fuif met Dj fluXXus (organisator van de rookvrije DimensiDansi feestjes) hebben we de avond of beter gezegd nacht afgesloten met een gezellig terrasje in De Kroon. Rond een uur of vier kroop ik met een gelukzalig gevoel in mijn bed.

Zondagmorgen om half tien (!) werd ik bruusk uit mijn slaap gerukt door de eigenaar die er niet beter op vond om te beginnen werken aan zijn loft één verdieping hoger. De buurvrouw schoot uit haar kram en liet met luide stem haar ongenoegen merken. Ook ik heb van mijn oren gemaakt, ik denk dat ze het vijf huizen verder nog gehoord hebben. Dat is het zoveelste op rij dat hij mij lapt en altijd ben ik vriendelijk gebleven tegen hem. Nu is de maat echt vol. Ik heb ‘m een sms gestuurd dat dit niet kan, dat er in België zoiets bestaat als “de zondagsrust” en dat ik de volgende keer onmiddellijk de flikken bel. Met het lawaai van de Sinksenfoor loop ik al de hele tijd op de tippen van mijn tenen (sorry dus als ik ongenietbaar ben) en dan dit … Ik heb me de hele dag een wrak gevoeld.

’s Namiddags ben ik naar ‘t Ey in Belsele geweest voor de cd-voorstelling van de nieuwe cd van Issa Sow en Wouter Vandenabeele. Dat wou ik – wrak of geen wrak – niet missen. Vorige week had ik op het bal in Herk de cd van Wouter himself gekocht en was er helemaal door betoverd. Het concert zelf liet een nog diepere indruk na dan de cd. Het plezier droop van de muzikanten, de improvisatie’s en de muzikale conversatie’s tussen de afrikaanse en westerse muzikanten waren een waar genot. Issa Sow liet een bijzondere indruk bij me na, een oude man met charisma.

Na het optreden wou ik niet naar huis, na de affaire met de eigenaar die morgen en wetende dat ik weer in de drukte van de Sinksenfoor zou terechtkomen, zat ik met een depri gevoel. Ik vond het dan ook sympathiek van S. dat ze me spontaan uitnodigde om bij haar in de tuin nog een tasje thee te drinken. Uitstel van executie maar het heeft me goed gedaan. Merci! Het is geen leuk gevoel als je thuis niet meer voelt als het warme nest waar je naar verlangt. Tijd om te verhuizen! Ik zeg het al zo dikwijls. Nu moet ik er echt werk van maken. Geef me een sjot onder mijn achterste en snel! Dan zijn jullie éindelijk van mijn gezeur verlost :)

Volkstuintje op ‘t Zuid

Sinds woensdagochtend 10 juni
heeft een grasperk
voor het Koninklijk Museum van Schone Kunsten in Antwerpen
dat dienst doet als rondpunt
een nieuwe bestemming gekregen:
het is omgetoverd tot volkstuintje.

Met serre, wateropvangtank, hekje, tomaten, aubergines, komkommers, witte kool, andijvie, aardbeien, peterselie, pompoen en rode bonen
nodigen wij u uit
het voortschrijden van de seizoenen gade te slaan
en indien gewenst
u te engageren naar bescherming of onderhoud
van dit vreemde zaailand op het zuid.

“Binnen niet meer dan een week
staan hier al groenten
om te oogsten
als er tenminste regelmatig wordt gesproeid
en uitgedund
en onkruid gewied
en de vogels op een afstand gehouden
en de grond voldoende vruchtbaar
en als er niemand kwaad wordt
en de plantjes kapot trapt
of de vogelverschrikker in twee breekt
na een avond stappen op de sinksefoor”

KALENDER

Protect 7-7 by Wim Tellier

De kunstinstallatie van fotograaf Wim Tellier verhuist deze week van Antartica naar mijn voortuin: de gedempte zuiderdokken in Antwerpen. Zes blow-ups bedekken de meer dan 2 hectaren van de gedempte zuiderdokken, geen enkel parkeerplekje blijft gespaard. Daarnaast tonen twee projecties de creatie van dit project. De tentoonstelling valt enkel dit weekend te bezichtigen en de vernissage is op vrijdag om 19h30. U kan de installatie vanuit de lucht bekijken en u kan ook een stukje kopen op www.protect77.com.

Vanuit het raam van mijn appartementje kan je al een glimp opvangen:

Slipgevaar

Vanavond mocht ik het ijs van de ruiten krabben. Wannneer ik vertrek, de brug op, springt het lampje van de ESP onmiddellijk aan. Slipgevaar! Verradelijk weer met die her en der verspreidde ijsplekken. Echte boobytraps. Gelukkig lag er geen enkele op de weg naar huis. Ik parkeer mijn wagen voor de deur en ik wandel te voet verder naar de frituur. Opgelucht dat ik zonder blikschade of slippartijen thuis ben geraakt.

Zwwwwwwiiiieepppp!!! Op het houten terrasje voor de frituur ga ik op mijn gat. Ik kan nog net mijn handen zetten. Ik krabbel recht en stap — enigzins de kluts kwijt — de frituur binnen. De blonde frituurvrouw met de big boobies — een verbouwde man — zit vooraan aan een tafeltje en heeft me zien vallen. De frituurman staat achter de frietketel. “Oooh, het is precies glad buiten”, hoor ik de frituurvrouw zeggen zonder enige krimp te geven. “Ja, ik zag daarnet nog iemand onderuit gaan” reageert de frituurman onaangedaan en hij richt zich tot mij. “Wat mag het zijn mijnheer?”. Ik ben verbouwereerd. Komt het in die mensen dan niet op om onmiddellijk wat zout te strooien? Of hebben ze liever dat klanten hun been breken?

Opendeur

De eerste schokken zijn min of meer verwerkt. Nu wordt het tijd om naar buiten te komen en niet op mijn eentje te blijven zitten op mijn appartement drie hoog hier op Antwerpen Zuid. Daarom gooi ik mijn deur open voor iedereen. Wie graag eens op bezoek komt, laat maar iets weten. Je kent me niet? Oh geen probleem, altijd leuk nieuwe mensen te keren kennen. Maak je je zorgen om wat voor cadeautje je zou moeten meebrengen? Hoeft niet, ik weet nu al niet waar ik alles moet zetten. Als je toch graag iets meebrengt, dan liefst iets dat door de keel of de slokdarm gaat. Zoek je een maatje om op café te gaan? Of geen goesting om alleen naar een optredenke in ik zeg maar de Petrol of het Zuiderpershuis te gaan? Laat zeker iets weten. Een fototentoonstelling? Oh altijd, het fotomuseum ligt trouwens in mijn achtertuin. Wil je me Antwerpen leren kennen? Zeker doen. Of een fototochtje door Antwerpen? U weet me wonen. Koffiekoeken op zondagmorgen of samen koken? Van zodra de tafel er is, kan dit allemaal. Allez, nodig je zelf uit. Voor één keer mag het. Gewoon een mailtje sturen en we regelen dat verder. Je bent van harte welkom!