Queimada in Brussel en boombal in Herk-de-Stad

Zaterdag was het Queimada met Peut-Etre Jeanne en ZEF in het Volkshuis in Sint-Gillis. Griet, mijn danslerares, had tijdens de les hard gestoeft over ZEF dus ik had hoge verwachtingen. Die verwachtingen werden helaas niet ingelost, enerzijds was hun muziek voor mij té hard (in de zin van stevig) om nog op te kunnen dansen, anderzijds was het véél te druk en te zweterig in het zaaltje van het Volkshuis. Comfortabel dansen kon je er niet, ik voelde me er een bal in een flipperkast en probeer dan je tel maar te houden. Ik onthoud enkel het optreden van Peut-Etre Jeanne (in combo met cello), de mazurka in 8 tijden die nieuw voor me was, een koppeldansje dat ik uit mijn duim heb gezogen op de Kost Ar C’hoad (Bretoense rijdansen zijn niet mijn ding) en die ene prachtige jazzy mazurka van ZEF waarvan je een filmpje vindt op mijn YouTube account.

Zaterdagmorgen had ik spijt dat ik naar Brussel was geweest. Rond 4 uur ’s morgens in je bed kruipen, eist zijn tol. Als je dan doodmoe opstaat, stel je je echt de vraag waarom je toch nog zo lang bent gebleven bent. Dat was het eigenlijk niet waard. En ik vreesde dat ik door de vermoeidheid die avond niet op het openlucht boombal in Herk-de-Stad zou geraken. En daar wou ik net zo graag naar toe! Op het programma stond een optreden van de geestelijke vader van het boombal, Wim Claeys, en daarna als kerst op de taart de violist Wouter Vandenabeele met zijn begeleidingsband. Dat beloofde!

’s Avonds had ik afgesproken met Sonja om samen iets te eten en dan naar Herk te rijden. Bij de Fuji-San bij mij om de hoek zijn we sushi gaan halen en tijdens het wachten hebben we er een kommetje miso-soep gedronken. Dat is echt een magisch brouwseltje, we voelden ons opeens allebei stukken beter. Zoals een plant die al weken geen water meer heeft gehad en die weer helemaal opfleurt als je ‘m water geeft. Sushi is perfect om te eten vóór het dansen, héél licht en het ligt absoluut niet zwaar op je maag. Een nadeel zijn de vis-boeren die af en toe durven ontsnappen, gelukkig moesten we nog een uurtje rijden tot Herk :)

Het was een van de mooiste, zoniet het mooiste bal van het jaar (hopelijk komen er nóg mooiere). Wim Claeys en zeker Wouter Vandenabeele speelden ongelofelijk mooi. Heel fijn, met veel dynamiek, tempowisselingen, … Dit kon zowel de melomaan als de danser bekoren. Met woorden bijna niet te beschrijven, kijk naar dit filmpje van Wouter Vandenabeele die samen met zijn begeleiding een snelle polska speelt. Prachtig toch?

En volgende zaterdag Folklof Dansfeest met The Folklove Orchestra in De Roma in Borgerhout. Voorafgaand is er een Frisse Folk dansinitiatie zodat iedereen — zelfs de stijfste hark — kan meedansen en de avond wordt afgesloten met een rookvrije dimensidansi wereldmuziekparty. Noteer het in je agenda, tot dan!

Fatal footprint

‘Fatal Footprint’ is letterlijk vertaald de ‘fatale voetafdruk’, zeg maar de stap van het noodlot, de stap die er één teveel was voor de kinderen, vrouwen en mannen die een landmijn of clusterbom op hun weg tegenkwamen.

De 60 foto’s op deze openluchttentoonstelling tonen de onuitwisbare sporen die deze wapens nalaten op de slachtoffers, hun familie en hun gemeenschap. Je kan ze nog tot en met 30 december gaan bekijken op het Albertinaplein aan het Centraal Station in Brussel. De foto’s werden gemaakt door Tim Dirven, John Vink en Gaël Turine.

Evacuatie

Ik werk momenteel voor VDAB, zij zijn gehuisvest in een gebouw van een dikke vijftien verdiepingen in hartje Brussel. Vandaag was er voor de tweede keer deze maand een brandoefening. Ik werk op de hoogste verdieping wat betekent dat je via een smalle draaitrap vijftien verdiepingen naar beneden mag. Wat me vooral duidelijk werd, is dat — als er ooit echt brand uitbreekt — we er nooit maar dan ook nooit levend uitgeraken. Er zijn vier brandtrappen, 2 aan elke kant van het gebouw. Een ervan is gesloten wegens werken aan de voorkant van het gebouw, een andere is gesloten omwille van asbest. Er blijven dus nog maar welgeteld 2 brandtrappen over waarlangs iedereen naar beneden moet. En zoals je kan zien gaat dat niet echt vlot. Er lopen elektriciteitsleidingen die lekker fikken en op een verdieping ontbreekt er zelfs een branddeur. Bid voor mij dat er daar nooit brand uitbreekt.

Link: http://vimeo.com/1986550 (krijg je alleen geluid moet je Xvid installeren)

Elliott Erwitt

Tot eind deze maand loopt er in de Brusselse galerij Pascal Polar een tentoonstelling van de fotograaf Elliott Erwitt.

Meer in mijn agenda.

Antwerpen meets Brussel

Gisterenavond nodigde Inge het Antwerpse Via Via borrel clubje uit voor een avondje Brussel. We startten de avond met een Kameroenees hapje in de Waka Moon. Zoals dat echte Afrikanen betaamt, liet het eten lang op zich wachten (en was het niet echt warm, bizar) waardoor ons tijdschema compleet in de war liep.

Vanuit De Dolle Mol een paar huizen verder, klonken beestig lekkere Sepultura growls maar ons gezelschap besloot andere oorden op te zoeken. Uiteindelijk belandden we in de O’reillys aan de beurs, de ergste verkrachting van een Ierse pub die ik ooit gekend heb. Muziek stijl Tiësto en co. Muziek in een Ierse pub is not done tenzij een live bandje, heb ik me ooit laten wijsmaken door een Ierse. Ik ben zeer goedgelovig moet u weten. Ik heb het me niet aangetrokken en heb mijn danspasjes — die ik al maanden thuis voor de spiegel heb goefend — een keer ten berde kunnen brengen.

Het is niet echt laat geworden. Cafés zoals De Monk sloten al om 3 uur ’s morgens de deuren, what the hell?! Het Brusselse uitgaansleven is echt voor woessies.

Update: Meer foto’s op Flickr.

Kamer gezocht

Een van mijn vroegere samenhuis-contacten is op zoek naar een kamer in Brussel:

Gezocht: kamer in Brussel vanaf januari 2008
Zoek: lichte kamer, liefst > 10 m², betaalbaar, max. 350 euro all in
Ligging: liefst Schaarbeek, Brussel centrum, Woluwe, Audergem, Etterbeek, Elsene
Bijkomende info: vrouw, 30 jaar, werkend, ben niet-roker, heb geen huisdieren, plaats nodig voor fiets en meubelen

Wie haar kan helpen mag me mailen, ik stuur alles door.

Ribaucourt

Vanmiddag lees ik in een artikel op brusselnieuws.be dat het aan Ribaucourt in Molenbeek echt wel linke boel aan het worden is: overlast van drugsdealers en verslaafden, spuiten die er rondslingeren, diefstallen, … Dat is niet zo ver van mijn huidige opdrachtgever, je zou voor minder schrik krijgen. Overdreven denk je?

’s Avonds stap ik een apotheek in Molenbeek binnen. Voor mij is een oude man en ik weet niet wat hij allemaal besteld heeft maar het heeft zeker een half uur geduurd voor alles in orde was. Een bestelling voor zijn zus, voor hem, dit moest apart betaald worden, dit was al betaald, dit werd niet terugbetaald, dit wel, … Zucht. Vier volle zakken met medicamenten sleepte de man uiteindelijk buiten. Ik probeerde mijn kalmte te bewaren. Ondertussen was er ook al een meisje van allochtone afkomst binnengestapt. Ook zij begon langzaam haar geduld te verliezen.

Toen de man was buitengestapt, verontschuldigde de apothekeres zich. Ze had ons willen laten voorgaan maar omdat het laat begon te worden wou ze de oude man zo snel mogelijk bedienen zodat hij niet door het donker naar huis moest. Het is hier onveilig, vertelde ze me. Ze probeert haar oudere klanten duidelijk te maken om niet te laat te komen in de winter maar zij hebben zo hun (vastgeroeste) gewoontes.De man zou inderdaad een vogel voor de kat geweest zijn. In zijn portefeuille zag ik een paar honderd euro biljetten steken.

De apothekeres ging verder: “Een paar jaar terug stond de deur van de apotheek nog wagenwijd open tijdens de zomer terwijl ze achteraan bereidingen aan het maken was. Als ze dat nu deed zou in een mum van tijd haar kassa leeggeroofd zijn”. En ze vervolgde. Op een avond wou ze met haar auto wegrijden, de straat was helemaal verlaten. Opeens verschenen er uit het niets vijf, zes mannen die op het dak van haar auto begonnen te kloppen. Ze had gelukkig de tegenwoordigheid van geest om niét uit te stappen maar op haar gas te duwen. En zo volgde er nog enkele verhalen.

Het meisje kon het allemaal beamen, ze was zelf ook al overvallen en zodra ze kon wou ze zo snel mogelijk verhuizen. De buurt was verziekt. Ze had een huis op het oog in Dilbeek. Dat men het zover heeft durven laten komen …

Antwerpen – Brussel

Vandaag voor de eerste keer met het openbaar vervoer naar Brussel gereden. Om 7 uur vertrokken en om 8h45 op het werk. Op zo’n 100m van mijn deur stopt bus 23, die brengt je op een kwartiertje naar het station. De bus stopt aan het Astridplein als ik me niet vergis maar je stapt best af aan de Quick (of is het de McDonalds) op de hoek van de Keyserlei. Als je verder rijdt — zoals ik gedaan heb — verlies je veel tijd. Ben er aan de Rooseveltplaats uitgesprongen en van daar naar het station gewandeld. Biljettenautomaten zijn zeldzaam in Antwerpen Centraal of ze hebben ze verstopt. Aan de ene automaat die ik vond stond een man luid te vloeken. Na 5 minuten ben ik op zoek gegaan naar een loket. Uiteindelijk haalde ik nog net de trein van 7h39. Tot zover verliep alles vrij vlot. In Brussel Noord sputterde het busje van KBC echter tegen. Ik heb daar zeker nog 10 minuten in de regen gestaan.

Met de auto ben ik er op gemiddeld een uur, het schommelt tussen driekwartier en een uur en een kwart maar met de pas gestarte werken op de A12 in Breendonk ga ik er waarschijnlijk langer over doen. Nu al een vergelijking maken met het openbaar vervoer zou niet eerlijk zijn omdat ik het traject nog niet gewoon ben.

World Press Photo Exhibition 2007

Van vandaag tot en met zondag loopt de World Press Photo Exhibition 2007 in Tour & Taxis. Op nog geen 5 minuten van mijn werk dus ik ga zeker een keer kijken onder de middag. Wie gaat er mee?