Op 24 oktober gaf Michaëla Marginet een stage Bourrée Auvergnate in Assebroek (Brugge). Foto’s van de stage heb ik niet maar wel van het feestmaal achteraf. ’s Avonds was er een fantastisch bal met Balàfond, een filmpje vind je op YouTube en op Facebook. Het bal werd afgesloten met een prachtig gezongen andro door Sofie.

Video’s van het Larenfolkfestival, bijna alle want er komen er binnenkort nog enkele bij, heb ik verzameld in deze afspeellijst op YouTube. Geniet ervan!

Ahja, vergat ik bijna te zegggen. Al mijn video’s van het Boombalfestival, of bijna alle want misschien komen er nog enkele bij, heb ik verzameld in een afspeellijst op YouTube. Geniet ervan!

De foto’s van de 1e editie van Larenfolkfestival vindt u op Facebook.

De knotsgekke muzikanten van Accordzéâm spelen een rondje op de draaimolen op het Boombalfestival in Lovendegem. Je hoort hier hun bekende Mario Bross scottish van op hun laatste cd Tapas die vol staat met “verfolkte” tunes. Zo heb ik een video liggen van hun concert van afgelopen donderdag waar ze een Star Wars tovercirkel spelen. Het is een keer iets anders dan de klassieke folk-melodietjes.

Een selectie foto’s van het folkfestival Ham 2009 vind je op mijn Facebook, enkel van de zondag want zaterdag zat ik op Folk’in Ro :)

Hannelore Bedert speelt “Feest” op het folkfestival Folkin’Ro in Sint-Genesius-Rode afgelopen zaterdag:

vandaag is het feest
‘t is hier nog nooit zo leuk geweest
vandaag schijnt de zon
‘k wou dat ik ze pakken kon
en vandaag zing ik een lied
over u en over mij
vandaag drinken we bier
op nu en al voorbij

want morgen valt de regen
morgen valt alles tegen
voor u en voor mij

…

Afgelopen maandag speelde Demi-sec een gezellig huiskamerconcert in Den Hopsack in Antwerpen. Ik heb het live opgenomen met mijn nieuw speeltje: de Zoom H2. Het resultaat vind ik niet slecht, achtergrondlawaai komt soms wat sterk door ondanks dat ik de mics enkel gericht had op de muzikanten. Maar ik denk dat dat bijna niet te vermijden valt. Het zal nog wat experimenteren vragen, luister zelf:

We zijn ongeveer 2 weken verder na de overval en mijn portefeuille is helaas niet terug opgedoken. Vandaag dacht ik een nieuwe identiteitskaart, rijbewijs en SIS-kaart te gaan aanvragen. Nu kom ik vanmiddag bij mijn fiets die voor de deur tegen een boom staat en bemerk dat zowel de achterste als de voorste remkabel is doorgesneden. Ook de voor en achterband zijn kapot. En de bidonhouder is volledig afgebroken. Aan elke boom hier in de straat hangt wel een fiets en enkel mijn fiets is vernield. Het kan toeval zijn maar ik vind het toch wel heel erg vreemd …

Het is half zes ’s morgens als ik dit schrijf, de laatste week slaap ik slecht en word ik regelmatig ’s nachts wakker. In mijn hoofd speelt zich dan het hele voorval van vorige week woensdag af:

Een vriendin kwam ’s avonds op bezoek en we gingen samen iets drinken in het centrum van Antwerpen. Het begon serieus te regenen en we bleven hangen. Tussen de buien door, rond een uur of elf, bracht ik haar terug naar haar auto die geparkeerd stond aan de Scheldekaaien, aan de achterkant van Antwerpen miniatuurstad op het Zuid. Daar werd ik brutaal bij de keel gegrepen door een Noordafrikaan (volledig in het wit met opvallende witte pet, iemand met kickbox ervaring, dat was wel duidelijk) die mijn geld eistte. Meer details ga ik hier niet vertellen, ik wil er geen sensatieverhaal van maken.

Dat gebeurde op 100m van mijn deur, op een plaats waar ik me tot dan altijd thuis en veilig voelde. Waar ik tijdens diezelfde dag nog rustig een boek zat te lezen. Waar ik regelmatig passeerde als ik ’s avonds een wandeling langs de Schelde maakte. Waar vrienden al is durven parkeren als ze op bezoek komen. Nu vermijd ik die plek, ’s avonds heb ik het nog niet gedurfd om alleen buiten te komen en zelfs tijdens de dag voel ik me niet meer 100% op mijn gemak in deze buurt.

Met de laatste Sinksenfoor had ik al een degout gekregen van het Zuid. Zatte kloten die voor je neus staan pissen op straat of in de portalen en tegen voordeuren en garages. Of die je fiets molesteren in het voorbij gaan, ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Marginaal volk dat hier rondliep, niet te schatten.

De boodschap is nu echt wel duidelijk: verhuizen! Rationeel weet ik ook wel dat dit op een ander kan gebeuren, het is gewoon brute pech hebben maar gevoelsmatig …

Begin juli heb ik een weekje intensieve dansstage folk gevolgd tijdens de AKDT oftewel de Académie Internationale d’Eté de Wallonie in Neufchateau, de Waalse tegenhanger van Gooik. Zes dagen lang, vijf uur les per dag onder de professionele begeleiding van Koen Dhondt en Carine De Lauw en ’s avonds optredens en bals. Best vermoeiend maar we hebben veel bijgeleerd. Foto’s van deze stage en van AKDT in het algemeen vind je in deze Flickr set.

Het was me een weekend. Zaterdag was ik – voor mijn doen – al vroeg wakker. Eerst de was en plas gedaan — letterlijk — en wat zaken die al weken waren blijven liggen. Buiten scheen volop het zonnetje en op zo’n momenten knaagt het dat ik geen terrasje heb waar ik ’s morgens kan ontbijten of een boekje kan lezen. Mijn appartementje is ook klein en staat véél te vol. Ik krijg er meer en meer een claustrofobisch gevoel, alsof de muren op je afkomen. Ik hou van grote ruimtes met niet te veel in. Het hoeft niet clean en minimalistisch zijn zoals in de boekskes. Het mag gerust gezien worden dat er in geleefd wordt.

Ik kreeg me zaterdag ook niet bewogen om buiten te komen of om op de fiets te springen. Een fietstochtje naar Park Spoord Noord, waar dit weekend het 2e deel van het park feestelijk werd geopend, leek me anders heel leuk. Ik had mezelf die moment graag een stevige sjot onder mijn kont gegeven maar dat lukte me niet. Uiteindelijk heb ik mezelf toch op de fiets gekregen om … enkele boodschappen te doen. Terug thuis werd ik geconfronteerd met de afwas, het stof en de kruimels op de grond, … en ben ik daaraan begonnen. Met het idee dat ik de rest van het weekend enkel nog leuke dingen zou doen. Nu is poetsen echt niet mijn ding en ga ik er behoorlijk van in de stress. Zeker – en hier ben ik weer – op zo’n klein appartement waar alles in de weg staat. Dat heeft tot een heel eind in de avond geduurd voordat de spanning volledig uit mijn lijf was. ’s Avonds was ik eerst met enkele vrienden gaan eten in Borgerhout voordat we naar het Folklof feest in de Roma trokken en ik was blij dat we de dansinitiatie hadden meegepikt zodat ik de nodige tijd had om te ontladen.

Het Folklof feest was subliem. De Roma vormt natuurlijk een prachtige setting voor zo’n bal en daarnaast was er de wondermooie muziek van het Folklof Orchestra met het virtuose vioolspel van Wouter Vandenabeele en de hemelse stem van Elly Aerden. Ze speelden niet enkel folk zoals de naam zou doen vermoeden maar ook passionele tango’s, zwoele rumba’s, … Afwisseling dus! Voor de eerste keer viel het mezelf op dat ik met véél meer gevoel danste, tot nu danste ik nog heel mechanisch met onbekende danspartners vond ik voor me zelf. Dat gaf mijn zelfvertrouwen een fameuze boost. Zo van we zijn op de goeie weg (maar we hebben nog een lange weg af te leggen). De muziek leende zich daar ook perfect toe. Wie denkt dat dansen enkel vast afgesproken pasjes zetten is, heeft het helemaal mis. Het zou maar saai zijn. Dansen doe je met gevoel. En communicatie met je partner is daarbij héél belangrijk en vind ik zelf enorm boeiend. Na een korte en me wat tegenvallende wereldmuziek fuif met Dj fluXXus (organisator van de rookvrije DimensiDansi feestjes) hebben we de avond of beter gezegd nacht afgesloten met een gezellig terrasje in De Kroon. Rond een uur of vier kroop ik met een gelukzalig gevoel in mijn bed.

Zondagmorgen om half tien (!) werd ik bruusk uit mijn slaap gerukt door de eigenaar die er niet beter op vond om te beginnen werken aan zijn loft één verdieping hoger. De buurvrouw schoot uit haar kram en liet met luide stem haar ongenoegen merken. Ook ik heb van mijn oren gemaakt, ik denk dat ze het vijf huizen verder nog gehoord hebben. Dat is het zoveelste op rij dat hij mij lapt en altijd ben ik vriendelijk gebleven tegen hem. Nu is de maat echt vol. Ik heb ‘m een sms gestuurd dat dit niet kan, dat er in België zoiets bestaat als “de zondagsrust” en dat ik de volgende keer onmiddellijk de flikken bel. Met het lawaai van de Sinksenfoor loop ik al de hele tijd op de tippen van mijn tenen (sorry dus als ik ongenietbaar ben) en dan dit … Ik heb me de hele dag een wrak gevoeld.

’s Namiddags ben ik naar ‘t Ey in Belsele geweest voor de cd-voorstelling van de nieuwe cd van Issa Sow en Wouter Vandenabeele. Dat wou ik – wrak of geen wrak – niet missen. Vorige week had ik op het bal in Herk de cd van Wouter himself gekocht en was er helemaal door betoverd. Het concert zelf liet een nog diepere indruk na dan de cd. Het plezier droop van de muzikanten, de improvisatie’s en de muzikale conversatie’s tussen de afrikaanse en westerse muzikanten waren een waar genot. Issa Sow liet een bijzondere indruk bij me na, een oude man met charisma.

Na het optreden wou ik niet naar huis, na de affaire met de eigenaar die morgen en wetende dat ik weer in de drukte van de Sinksenfoor zou terechtkomen, zat ik met een depri gevoel. Ik vond het dan ook sympathiek van S. dat ze me spontaan uitnodigde om bij haar in de tuin nog een tasje thee te drinken. Uitstel van executie maar het heeft me goed gedaan. Merci! Het is geen leuk gevoel als je thuis niet meer voelt als het warme nest waar je naar verlangt. Tijd om te verhuizen! Ik zeg het al zo dikwijls. Nu moet ik er echt werk van maken. Geef me een sjot onder mijn achterste en snel! Dan zijn jullie éindelijk van mijn gezeur verlost :)

Sinds woensdagochtend 10 juni
heeft een grasperk
voor het Koninklijk Museum van Schone Kunsten in Antwerpen
dat dienst doet als rondpunt
een nieuwe bestemming gekregen:
het is omgetoverd tot volkstuintje.

Met serre, wateropvangtank, hekje, tomaten, aubergines, komkommers, witte kool, andijvie, aardbeien, peterselie, pompoen en rode bonen
nodigen wij u uit
het voortschrijden van de seizoenen gade te slaan
en indien gewenst
u te engageren naar bescherming of onderhoud
van dit vreemde zaailand op het zuid.

“Binnen niet meer dan een week
staan hier al groenten
om te oogsten
als er tenminste regelmatig wordt gesproeid
en uitgedund
en onkruid gewied
en de vogels op een afstand gehouden
en de grond voldoende vruchtbaar
en als er niemand kwaad wordt
en de plantjes kapot trapt
of de vogelverschrikker in twee breekt
na een avond stappen op de sinksefoor”

KALENDER

Zaterdag was het Queimada met Peut-Etre Jeanne en ZEF in het Volkshuis in Sint-Gillis. Griet, mijn danslerares, had tijdens de les hard gestoeft over ZEF dus ik had hoge verwachtingen. Die verwachtingen werden helaas niet ingelost, enerzijds was hun muziek voor mij té hard (in de zin van stevig) om nog op te kunnen dansen, anderzijds was het véél te druk en te zweterig in het zaaltje van het Volkshuis. Comfortabel dansen kon je er niet, ik voelde me er een bal in een flipperkast en probeer dan je tel maar te houden. Ik onthoud enkel het optreden van Peut-Etre Jeanne (in combo met cello), de mazurka in 8 tijden die nieuw voor me was, een koppeldansje dat ik uit mijn duim heb gezogen op de Kost Ar C’hoad (Bretoense rijdansen zijn niet mijn ding) en die ene prachtige jazzy mazurka van ZEF waarvan je een filmpje vindt op mijn YouTube account.

Zaterdagmorgen had ik spijt dat ik naar Brussel was geweest. Rond 4 uur ’s morgens in je bed kruipen, eist zijn tol. Als je dan doodmoe opstaat, stel je je echt de vraag waarom je toch nog zo lang bent gebleven bent. Dat was het eigenlijk niet waard. En ik vreesde dat ik door de vermoeidheid die avond niet op het openlucht boombal in Herk-de-Stad zou geraken. En daar wou ik net zo graag naar toe! Op het programma stond een optreden van de geestelijke vader van het boombal, Wim Claeys, en daarna als kerst op de taart de violist Wouter Vandenabeele met zijn begeleidingsband. Dat beloofde!

’s Avonds had ik afgesproken met Sonja om samen iets te eten en dan naar Herk te rijden. Bij de Fuji-San bij mij om de hoek zijn we sushi gaan halen en tijdens het wachten hebben we er een kommetje miso-soep gedronken. Dat is echt een magisch brouwseltje, we voelden ons opeens allebei stukken beter. Zoals een plant die al weken geen water meer heeft gehad en die weer helemaal opfleurt als je ‘m water geeft. Sushi is perfect om te eten vóór het dansen, héél licht en het ligt absoluut niet zwaar op je maag. Een nadeel zijn de vis-boeren die af en toe durven ontsnappen, gelukkig moesten we nog een uurtje rijden tot Herk :)

Het was een van de mooiste, zoniet het mooiste bal van het jaar (hopelijk komen er nóg mooiere). Wim Claeys en zeker Wouter Vandenabeele speelden ongelofelijk mooi. Heel fijn, met veel dynamiek, tempowisselingen, … Dit kon zowel de melomaan als de danser bekoren. Met woorden bijna niet te beschrijven, kijk naar dit filmpje van Wouter Vandenabeele die samen met zijn begeleiding een snelle polska speelt. Prachtig toch?

En volgende zaterdag Folklof Dansfeest met The Folklove Orchestra in De Roma in Borgerhout. Voorafgaand is er een Frisse Folk dansinitiatie zodat iedereen — zelfs de stijfste hark — kan meedansen en de avond wordt afgesloten met een rookvrije dimensidansi wereldmuziekparty. Noteer het in je agenda, tot dan!

Gisterennacht zag ik twee prachtige staaltjes van marginaal gedrag, zowel van autochtone als allochtone zijde. Toen we terugkwamen van de dansles in Borgerhout en S. per ongeluk even afremde op een kruispunt waar het eigenlijk niet moest, werden we op de oprit van de autostrade langs rechts ingehaald, bijna de weg afgesneden en kregen we een vieze blik van een paar allochtone gastjes toegeworpen. Alsof zij nooit is een fout maken. Wat doe je dan? Niet reageren.

Voor mijn deur, op 100m van de Sinksenfoor, zie ik 3 autochtone jongeren elk in een portaal plassen. Bewust. Ze hadden er zelfs veel plezier in. Wat doe je dan? Niet reageren. De Sinksenfoor is een magneet voor dat marginaal volk dat zomaar achteloos afval op straat gooit, in portalen pist, vandalenstreken uithaalt, … Wat zouden zij zeggen als ik hun brievenbus kwam pissen, mijn pak smoutebollen tussen de tuinkabouters in hun voortuin zou dumpen en daarna nog is een ferme sjot tegen hun roestige voiture zou geven?

Klachten van buurtbewoners op Het Zuid zijn niet ongegrond beste Stad Antwerpen. Mega-evenementen als de Sinksenfoor zijn gewoon te groot om in een dichtbevolkte woonzone plaats te vinden. Antwerpen en ook andere steden zouden een terrein moeten voorzien voor zo’n evenementen. In een industriezone bijvoorbeeld waar er niemand last van heeft.

Als ik dat gisteren zag, word ik héél erg triest, de beschaafde wereld … Ik zou willen reageren maar ik doe het niet. Ik zou die mensen het is goed duidelijk willen maken maken dat zo’n gedrag niet getolereerd wordt maar ik doe het niet. Ik wil niet met een dichtgeslagen oog op de voorpagina van een krant staan. Dat marginaal volkje zou er alleen maar plezier in hebben. Ik gun ze het niet.

Zaterdag trad DAOU – niet te verwarren met DAAU – op in Den Hopsack in Antwerpen, een zeer intiem, bijna huiskamer-concert. Enkele korte fragmentjes van het optreden vind je op mijn YouTube en Vimeo account.

Ik citeer nog even Folkroddels:

DAOU (Bretoens voor Duo) is het sympathieke nevenproject van Jeroen Knapen (DADGAD-gitaar) en Gunnar Van Hove (flute & whistles). Deze twee muzikanten leerden elkaar kennen via de Fanteyfare, het huisorkest van het Onafhankelijke kunstencentrum ‘t Ey.

Beide muzikale vrienden speelden buiten de Fanteyfare in verschillende groepen waar zij hun ervaring opdeden. Jeroen Knapen is buiten de gitarist in de Fanteyfare en Balsac ook de drive achter de nieuwe balsensatie Surpluz. Gunnar Van Hove verdiende reeds zijn sporen bij het Keltisch geïnspireerde Setanta waar hij naast de fluiten ook de bodhrán bespeelt. Buiten Setanta speelt hij nog in tal van andere groepen: Fanteyfare, Balsac, Boulet XL, enz. Sinds kort zijn ze ook samen op het podium te zien met De Vreye Vrienden, collectief voor stevige én milieuvriendelijke folk.

Na verschillende jams en optredens besloten beide jonge muzikanten om de handen in elkaar te slaan en een nieuw Keltisch-Bretoens geïnspireerd project uit de grond te stampen: Daou werd geboren!
Sinds kort worden beide heren vergezeld door niemand minder dan Marieke Van Malderen, die de zang voor haar rekening neemt. Deze jongedame kennen we ondermeer uit de Fanteyfare en flanders Ethno.

Héél véél zon, een prachtige, groene omgeving, een boombal met Los Pablos en een stomend optreden van El Creme Glace Ques met Dimitri Leue, dé ingrediënten voor een onvergetelijke zondag. Zelfs een stevige hooikoorts-aanval kon de pret niet bederven! De foto’s vindt u op Flickr.

De kunstinstallatie van fotograaf Wim Tellier verhuist deze week van Antartica naar mijn voortuin: de gedempte zuiderdokken in Antwerpen. Zes blow-ups bedekken de meer dan 2 hectaren van de gedempte zuiderdokken, geen enkel parkeerplekje blijft gespaard. Daarnaast tonen twee projecties de creatie van dit project. De tentoonstelling valt enkel dit weekend te bezichtigen en de vernissage is op vrijdag om 19h30. U kan de installatie vanuit de lucht bekijken en u kan ook een stukje kopen op www.protect77.com.

Vanuit het raam van mijn appartementje kan je al een glimp opvangen:

De Waalse treinbegeleiders vinden het taalexamen van Selor véél te moeilijk, luister zelf:

Dit was de 2e keer dat hij dit omriep en het ging al veel beter. De 1e keer was nóg véél hilarischer, dan is hij zelfs een paar keer moeten herbeginnen en geraakte hij amper uit zijn woorden. Helaas heb ik dat niet kunnen opnemen.

Bron: soundcloud.com

Update: Er bestaat ook daadwerkelijk zo’n zelfde afstandsbediening voor de andere sekse (foto).

Bron: Tales of Drudgery and Boredom.

Het Scheldeland staat bekend omwille van zijn weidse landschappen met opvallend veel weilanden en rijen populieren. Voorbij het Lippelobos kom je uit bij het punt waar Antwerpen, Brabant en Oost-Vlaanderen elkaar de hand reiken. Aan dit Drie-Provinciënpunt werd een monument gewijd omdat dit het precieze middelpunt van Vlaanderen is.

Link: beschrijving van de wandeling met kaart

Link: download GPS-track

Vertel het voort:

Toneelhuiskunstenaar Benjamin Verdonck organiseert in het kader van KALENDER, zijn één-jaar-durende nieuwe werk in de publieke ruimte, op 07/02 een actie in de Stadsfeestzaal van Antwerpen. We zijn op zoek naar zoveel mogelijk mensen die – exclusief! – zin hebben om deel te nemen aan deze actie.

Op 08/02/1908 vond de plechtige inhuldiging van de Antwerpse Stadsfeestzaal plaats. Plechtige vieringen, bals, kunsttentoonstellingen, de Antwerpse Antiekbeurs, de boekenbeurs, het autosalon en allerlei feesten vonden plaats in deze schitterende ruimte. Zo raakten de neoclassicistische stijl en luxueuze binneninrichting van de zaal, ontworpen door Alexis van Mechelen, bekend bij alle Antwerpenaren.

Na een mysterieuze brand op 27 december 2000 koos het stadsbestuur ervoor om de particuliere (commerciële) sector op het gebouw los te laten. Vandaag de dag krijgt Winkelcentrum Stadsfeestzaal dagelijks 25 0000 mensen over de vloer. In het weekend loopt dat zelfs op tot 30 000.

Benjamin Verdonck wil de oude glorie van de Stadfeestzaal in ere herstellen door er, 101 jaar na de inhuldiging, opnieuw dans te laten plaatsvinden. We gaan enerzijds op zoek naar oude mensen die vroeger nog in de zaal hebben gedanst; anderzijds willen we jonge(re) mensen engageren.

Het is de bedoeling dat er zoveel mogelijk danskoppels aanwezig zijn. Om 15u stipt gaat de actie van start: iedereen begint te dansen. Iedereen zet zijn I-pod, gsm, I-phone, walkman, discman,… op. De koppels onderscheiden zich van de menigte door plots te beginnen dansen. Iedereen danst zo lang hij wil, met wie hij wil en wat hij wil. Het is niet per se nodig om als koppel te komen, maar een eigen danspartner meebrengen is natuurlijk wel aangewezen. Dansen van vroeger, dansen van nu, of gewoon wat geschuifel; alles is mogelijk. Danservaring is niet vereist!

Als je zin hebt om mee te doen, laat dan iets weten op ruth_marien@hotmail.com of geef een belletje naar 0497/186317.

Stuur deze mail ook zeker door naar andere geïnteresseerden en vergeet je muziek niet!!!

Vriendelijke groeten en tot zaterdag in de stadsfeestzaal,

Ruth Mariën

PS: Wij zorgen wel voor extra muziekmogelijkheden voor diegenen die geen I-pod/gsm/discman/… hebben.

Tot morgen!

Van ‘t weekend is het Trek’n Folk Festival, een folkfestival net over de Franse grens met heel veel optredens, bals en workshops. Ik dacht zaterdag te gaan maar mijn plan A (boombal Gent vrijdag – nadien blijven logeren bij X in Gent – volgende dag met X naar festival en na het festival terug naar Gent) dreigt in het water te vallen. Het zou leuker zijn om vanaf vrijdagavond te gaan om helemaal in de festivalsfeer te komen, te zijn en te blijven maar dan heb ik ook nog eens een slaapplaats nodig. Het is nu niet echt weer om in de auto of in een tentje te slapen :) Ik zoek dus in de eerste plaats gezelschap (m/v) om zaterdag samen vanuit Antwerpen naar ginder te rijden en om me op de terugrit ’s nachts wakker te houden. Eventueel daar of in de wijde omgeving blijven slapen is zoals gezegd ook een optie. Dan zou het zelfs vanaf vrijdagavond kunnen voor me.

Frisse Folk zoekt dringend mensen voor de lessen folkdans niveau 2 in Antwerpen. We zijn momenteel met een groepje van zo’n acht mensen en dat is echt véél te weinig. We komen vooral vrouwen te kort. Wie al een paar boombals en initiaties heeft meegedaan, kan zonder enig probleem mee. Griet legt het bijzonder goed uit. Ze wil zelfs bijles geven aan beginners om hen héél snel op de sporen te krijgen. Geinteresseerden mogen me altijd contacteren!

Wie twijfelt of folkdans iets voor hem of haar is, kan vrijdag naar zaal Edma in Vorselaar afzakken. Dan is er een boombal met Embrun voorafgegaan door een dansinitiatie met Rafael en nadien is er nog een afterparty met DJ Klesie.

Laat me het duidelijk stellen, ik doe niét mee aan die collectieve eindejaarskermis. Alle reclamefolders met glitter en glammer verdwijnen deze periode linea recta in de doos met oud papier, ik koop géén cadeautjes, ik blijf ver weg van de winkelstraten vol met overspannen mensen die elkaar de keel zouden durven overbijten, … Met kerstavond blijf ik gezellig thuis, geen kalkoen, foie gras, kreeft of kaviaar maar een lekkere friet met stoofvleessaus van het frietkot. En op kerstdag zelf geen familiefeestjes maar gewoon gezellig thuis. En ’s avonds misschien een dansje placeren. Geen hoofdpijn van de chateau migraine of van tante nonneke die al de hele avond aan je hoofd zit te zeuren. En na kerst hamster ik voorraad voor een week bij elkaar in de Delhaize, kruip in mijn holletje, doe de gordijnen toe, zet me in de zetel met een goei glas wijn, een goed boek en fijne muziek en kom niet meer buiten tot een paar uur voor het nieuwe jaar. Want dan is het feest! Eindejaar is dood, leve 2009!

Mijn fotoblog is gisteren op de voorlaatste plaats geëindigd in de verkiezing van de Clickx Site van het Jaar. Een tegenvaller? Nee helemaal niet! Ik vind het zelfs een bijzonder knap resultaat want ik had er met geen woord over gerept, geen mailtjes gestuurd naar vrienden en familie om voor me te stemmen, geen banners op mijn site geplaatst, …

Dikke merci aan iedereen die voor mijn fotoblog heeft gestemd!

‘Fatal Footprint’ is letterlijk vertaald de ‘fatale voetafdruk’, zeg maar de stap van het noodlot, de stap die er één teveel was voor de kinderen, vrouwen en mannen die een landmijn of clusterbom op hun weg tegenkwamen.

De 60 foto’s op deze openluchttentoonstelling tonen de onuitwisbare sporen die deze wapens nalaten op de slachtoffers, hun familie en hun gemeenschap. Je kan ze nog tot en met 30 december gaan bekijken op het Albertinaplein aan het Centraal Station in Brussel. De foto’s werden gemaakt door Tim Dirven, John Vink en Gaël Turine.

In straatfotografie heb je twee soorten fotografen, die vanop een discrete afstand met een tele werken en die die bijna letterlijk op hun onderwerp kruipen. Gisteren op de Flickr photowalk in Antwerpen was er iemand die met een “canon” van een 100-400mm mensen op straat fotografeert. Daar hou ik zelf niet van, dat vind ik te paparazzo. Ik ben van de tweede strekking: met een groothoek fotograferen, op amper enkel meters afstand, proberen op te gaan in wat er rond je afspeelt, menselijk contact niet schuwen, zelfs zoeken, … Zodat mensen weten dat ze gefotografeerd worden en kunnen reageren. Maar meestal merken ze me zelfs niet op, hoe raar ook.

Vanavond mocht ik het ijs van de ruiten krabben. Wannneer ik vertrek, de brug op, springt het lampje van de ESP onmiddellijk aan. Slipgevaar! Verradelijk weer met die her en der verspreidde ijsplekken. Echte boobytraps. Gelukkig lag er geen enkele op de weg naar huis. Ik parkeer mijn wagen voor de deur en ik wandel te voet verder naar de frituur. Opgelucht dat ik zonder blikschade of slippartijen thuis ben geraakt.

Zwwwwwwiiiieepppp!!! Op het houten terrasje voor de frituur ga ik op mijn gat. Ik kan nog net mijn handen zetten. Ik krabbel recht en stap — enigzins de kluts kwijt — de frituur binnen. De blonde frituurvrouw met de big boobies — een verbouwde man — zit vooraan aan een tafeltje en heeft me zien vallen. De frituurman staat achter de frietketel. “Oooh, het is precies glad buiten”, hoor ik de frituurvrouw zeggen zonder enige krimp te geven. “Ja, ik zag daarnet nog iemand onderuit gaan” reageert de frituurman onaangedaan en hij richt zich tot mij. “Wat mag het zijn mijnheer?”. Ik ben verbouwereerd. Komt het in die mensen dan niet op om onmiddellijk wat zout te strooien? Of hebben ze liever dat klanten hun been breken?

Pelikaanstraat - Antwerpen - 1983 - Foto © Herman Selleslags (scan met opzet geblurd)

De nacht van het openbaar vervoer in het station Antwerpen Centraal. De beats boren door je oren. Het publiek drinkt, snuift en slikt. Ik blijf zuiver op de graat, geen drugs, geen alcohol, enkel oordopjes. De nacht raast tegen 120bpm vooruit. De wereld rond mij glijdt weg in een roes. Ik kijk toe, ik dans. Het loopt tegen vieren. De muziek zweept de mensen meer en meer op. Mensen worden geagiteerd. Een verkeerde blik, een trap op de grote teen zijn genoeg om ambras te maken. Mensen lijken niet meer zichtzelf. Gedragen zich heel vreemd. Ze worden beesten. “Ik krijg schrik van die mensen”, schreeuwt mijn compagnon me in mijn oor. Het blijft beperkt tot enkele opstootjes. De NMBS heeft security voorzien en die doen hun werk.

Bij het verlaten van het Centraal Station zijn we getuige van een schermutseling. Twee gasten laten zich gaan aan het betere trek- en duwwerk. Ze schreeuwen en brullen. Omstaanders fokken hun nog verder op. Enkele honderden meters verder hoor ik ze nog schreeuwen. Ik word er misselijk van, mijn maag keert om. Zielig. Ik ben beland in de Grauwzone van het Antwerpse uitgaansleven, de stationsbuurt van Antwerpen. Vorige maand zag ik bij Jef een foto van 2 vechtende jongeren op het klappenplein. Een partijtje schijnboksen dacht ik. Nee, een echt gevecht. Dagelijkse kost. Triest.

Ik passeer groezelige cafeetjes. Door de ramen zie ik hoopjes ellende, hangend aan de toog. Een neger, deftig gekleed, strompelt voorbij. Wat zou zijn verhaal zijn? Zou hij vanavond naar de hoeren geweest zijn, zich daarna een stevig stuk in zijn voeten hebben gedronken en nu op weg zijn naar huis waar de zoveelste echtelijke ruzie op hem wacht?

De Italiëlei is verlaten. Auto’s scheren tegen een veelvoud van de maximum snelheid voorbij. Op honderd meter van mijn auto, ter hoogte van het Sint-Jansplein, komen twee mannen ons tegemoet. De ene opent zijn jas en grijpt met zijn hand in zijn binnenzak. Ik zie iets blinken. Shit, een mes is mijn eerste reactie. Steekgevechten zijn in die buurt schering en inslag. Dat leerde een buurtonderzoek me toen ik er ooit een apartementje dacht te kopen. Mijn instinct zegt: “blik op oneindig, doorlopen en niet reageren”. De man komt op ons af, mompelt iets onverstaanbaars en grommelt als we niet reageren. We lopen door. De mannen vervolgen hun weg. Ik start de auto en rijd tegen 50km/u weg uit de Grauwzone van het Antwerpse uitgaansleven.

Update: Het verslag van mijn compagnon met een sfeerfoto.